Dead Poets Society

၁၉၅၉ ခုနှစ်၊ အမေရိကန်နိုင်ငံရဲ့ နာမည်ကြီးပြီး ရှေးရိုးစွဲ စည်းကမ်းကြီးလှတဲ့ Welton Academy ဆိုတဲ့ ယောက်ျားလေး သီးသန့် အထက်တန်းကျောင်းတော်ကြီးဆီကို John Keating ဆိုတဲ့ အင်္ဂလိပ်စာပေဆရာအသစ်တစ်ယောက် ရောက်ရှိလာခြင်းကနေ ဇာတ်လမ်းစတင်ပါတယ်။

ဒီကျောင်းကြီးဟာ ကျောင်းသားတွေကို စက်ရုပ်တွေလို စာပဲကျက်ခိုင်းပြီး ဆရာဝန်၊ ရှေ့နေ၊ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီးတွေဖြစ်အောင် ပုံသွင်းနေတဲ့ နေရာတစ်ခုပါ။ ဒါပေမဲ့ ဆရာ Keating ကတော့ အခြားဆရာတွေနဲ့ လုံးဝမတူပါဘူး။ သူက ကျောင်းသားတွေကို ပထမဆုံးရက်မှာတင် ဖတ်စာအုပ်ထဲက အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စာမျက်နှာတွေကို ဆုတ်ဖြတ်ပစ်ခိုင်းပြီး ဘဝရဲ့ အရေးအကြီးဆုံးသော ဆောင်ပုဒ်ဖြစ်တဲ့ “Carpe Diem” (Seize the day – မိမိတို့ရဲ့ ယနေ့ခေတ် နေ့ရက်တွေကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်စမ်း!) ဆိုတဲ့ အတွေးအခေါ်သစ်ကို စတင်မျိုးစေ့ချပေးခဲ့ပါတယ်။

ဆရာ Keating ရဲ့ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ကျောင်းသားတစ်စုဟာ ဆရာငယ်စဉ်က လျှို့ဝှက်ဖွဲ့စည်းခဲ့ဖူးတဲ့ “Dead Poets Society” (သေဆုံးသွားသော ကဗျာဆရာများအသင်း) ကို တောအုပ်ထဲက ဂူတစ်ဂူထဲမှာ လျှို့ဝှက်စွာ ပြန်လည်အသက်သွင်းခဲ့ကြပါတယ်။ အမှောင်ထုထဲမှာ ကဗျာတွေရွတ်ဖတ်ရင်း သူတို့ဟာ မိမိတို့ဘဝရဲ့ ဝါသနာအစစ်အမှန်၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနဲ့ ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်ခွင့်တွေကို တစ်စစ ရှာဖွေတွေ့ရှိလာကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့… စည်းကမ်းနဲ့ ပုံသွင်းချင်တဲ့ ကျောင်းအာဏာပိုင်တွေ၊ မိဘတွေရဲ့ ချုပ်ချယ်မှုတွေနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့လာရတဲ့အခါမှာတော့ သူတို့ရဲ့ လူငယ်ဘဝ ခရီးလမ်းဟာ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ဝမ်းနည်းကြေကွဲစရာ အလှည့်အပြောင်းတွေဆီကို ဦးတည်သွားပါတော့တယ်။

၁။ “Carpe Diem” ဘဝဒဿနကို နားလည်စေခြင်း: ဘဝဆိုတာ မနက်ဖြန်အတွက်တင် ပူပန်ပြီး ရှင်သန်နေဖို့ မဟုတ်ဘဲ အခုလက်ရှိ ဖြတ်သန်းနေရတဲ့ မိနစ်၊ စက္ကန့်တိုင်းကို တန်ဖိုးရှိရှိ၊ မိမိလိုချင်တဲ့ ပုံစံအတိုင်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ အသုံးချသွားဖို့ စိတ်ခွန်အား အပြည့်အဝ ပေးပါတယ်။ ၂။ ပညာရေးနှင့် လူငယ်တို့၏ သဘာဝကို မီးမောင်းထိုးပြခြင်း: စာမေးပွဲအောင်ဖို့ သက်သက်ပဲ သင်ကြားပေးနေတဲ့ ပညာရေးစနစ်ဟာ လူငယ်တွေရဲ့ ဖန်တီးနိုင်စွမ်းနဲ့ အိပ်မက်တွေကို ဘယ်လိုသတ်ပစ်နေသလဲဆိုတာကို ရင်နင့်စရာ ကောင်းလောက်အောင် ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ပုံဖော်ထားပါတယ်။ ၃။ မမေ့နိုင်စရာ ဆရာနှင့် တပည့်သံယောဇဉ်: ဇာတ်သိမ်းပိုင်းမှာ ဆရာ Keating ကျောင်းကနေ ထွက်ခွာသွားရမယ့် အချိန်မှာ ကျောင်းသားတွေက စားပွဲခုံတွေပေါ် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တက်ရပ်ပြီး “O Captain! My Captain!” လို့ ဟစ်အော်နှုတ်ဆက်တဲ့ အခန်းဟာ စာဖတ်သူတိုင်းကို မျက်ရည်ဝဲစေပြီး ရင်ထဲမှာ ဘယ်တော့မှ မေ့ပျောက်တော့မှာ မဟုတ်တဲ့ ဂန္ထဝင် အမှတ်တရ ဖြစ်စေမှာပါ။