Maybe Someday — တေးသွားတွေထဲမှာ ရေးထားတဲ့ မပြောနိုင်တဲ့ အချစ်တစ်ပုဒ်

Sydney ဟာ ချစ်သူနဲ့ အနီးဆုံးသူငယ်ချင်းက သစ္စာဖောက်နေတာကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့လိုက်ရတဲ့ ညမှာ ဘဝတစ်ခုလုံး ပြိုကွဲသွားသလို ခံစားရပါတယ်။ ဒီလို အထီးကျန်ဆုံးအချိန်မှာ သူ့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲငင်လိုက်တာက အခန်းဆိုင်ခန်းရဲ့ လသာဆောင်ပေါ်ကနေ ညနေတိုင်း ဂစ်တာတီးလေ့ရှိတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်တဲ့ အိမ်နီးချင်း Ridge ပါပဲ။ နားမကြားနိုင်တဲ့ တေးဂီတပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပေမယ့် Ridge ရဲ့ တီးမှုတ်မှုတိုင်းက Sydney ရဲ့ ရင်နာမှုကို တိတ်ဆိတ်စွာ ခံစားပေးနေသလိုပါပဲ။

ဂီတဆိုတာ စကားလုံးထက်ပိုပြီး ရင်တွေ ချိတ်ဆက်ပေးနိုင်တာကို Sydney တွေ့ရှိလာပါတယ်။ Ridge က သူ့တီးလုံးတွေကို ရေးစပ်ဖို့ Sydney ရဲ့ အကူအညီကို လိုချင်လာပြီး၊ နှစ်ယောက်စလုံးက တစ်ယောက်အသံနားထောင် တစ်ယောက်စာသားရေး၊ တိတ်တဆိတ် သီချင်းသစ်တွေကို အတူဖန်တီးလာကြပါတယ်။ ဒီလို ဖန်တီးရင်း ဖွင့်ဟမှုတွေထဲမှာ ရင်နာနေသူနှစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်နှလုံးတွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လင်းလာပြီး ချစ်ခြင်းရယ်လို့ ခေါ်ရမလားမသိတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု တိတ်တဆိတ် ရင့်သီးလာပါတယ်။

ဒါပေမယ့် Ridge မှာ Maggie ဆိုတဲ့ ချစ်သူရှိပြီးသားဖြစ်ပြီး၊ Maggie ကိုယ်တိုင်လည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြသေးတဲ့ ကြီးမားတဲ့ ရုန်းကန်မှုတစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် သယ်ဆောင်နေသူပါ။ သုံးဦးသုံးမျက်နှာစလုံးရဲ့ ခံစားချက်တွေက ရှုပ်ထွေးပြီး ဘယ်သူမှ တစ်ဖက်သားကို ထိခိုက်စေချင်တဲ့ ဆန္ဒမရှိပေမယ့်၊ နှလုံးသားထဲက အမှန်တရားကတော့ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး ဆိုတာကို Sydney တဖြည်းဖြည်း သဘောပေါက်လာပါတယ်။

Colleen Hoover ရေးသားတဲ့ ဒီဝတ္ထုရဲ့ အထူးခြားဆုံးအချက်ကတော့ စာအုပ်ထဲက တေးသွားတွေကို အမှန်တကယ် တေးရေးဆရာများနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ရေးစပ်ကာ တေးအယ်လ်ဘမ်တစ်ခုအဖြစ် တစ်ပြိုင်နက်ထုတ်ဝေခဲ့တာပါပဲ။ ဇာတ်လမ်းထဲက ဇာတ်ကောင်တွေရေးစပ်တဲ့ သီချင်းစာသားတွေကို ဖတ်ရှုနားထောင်ရင်း၊ စကားလုံးတွေထက် ဂီတကနေ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ဘယ်လောက်အထိ လှပစွာ ဖော်ပြနိုင်သလဲဆိုတာ ခံစားရစေတဲ့ ထူးခြားတဲ့ ဖတ်ရှုမှုအတွေ့အကြုံတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။