No Longer Human — လူ့အဖြစ်ကနေ ကင်းကွာသွားသူတစ်ဦးရဲ့ နာကျင်စရာ ဝန်ခံချက်

ဂျပန် စာပေလောကမှာ ထာဝရ မှေးမှိန်မသွားတဲ့ classic တစ်အုပ်ရှိရင် Osamu Dazai ရဲ့ No Longer Human ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ လူ့အဖွဲ့အစည်းနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို စစ်မှန်စွာ ဆက်သွယ်နိုင်စွမ်း မရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုကို ဒီလောက် ရိုးသားပြီး နက်နဲစွာ ဖော်ပြနိုင်တဲ့ စာအုပ် နည်းပါတယ်။

ဇာတ်လိုက် Yozo ဟာ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေနဲ့ စစ်မှန်စွာ ဆက်သွယ်လို့ မရဘဲ၊ ပျော်ရွှင်တဲ့ ဟန်ဆောင်မှု (ဟာသလုပ်ခြင်း) နဲ့ မိမိ အတွင်းစိတ်ကို ဖုံးကွယ်ထားရတယ်။ စာအုပ်ကို သူ့ရဲ့ ဝန်ခံစာ သုံးစောင်အဖြစ် ရေးသားထားပြီး၊ တစ်စောင်ထက် တစ်စောင် ပိုပြီး ပြိုကွဲသွားတဲ့ စိတ်ကို ဖတ်ရှုသူက အနီးကပ် ကြည့်ရှုနေရသလို ခံစားရပါတယ်။

အထီးကျန်မှု၊ စိတ်ကျရောဂါနဲ့ မိမိကိုယ်ကို တန်ဖိုးမထားနိုင်တဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဒီစာအုပ်က လှည့်ပတ်မှု မရှိ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ထိတွေ့ဖော်ပြထားတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ ဆယ်စုနှစ် မြောက်များစွာ ကြာသည့်တိုင် ကမ္ဘာတစ်ဝန်း စာဖတ်သူ သစ်တွေ ဆက်လက် တွေ့ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ Bungo Stray Dogs အန်နီမေး ကြောင့် လူငယ် မျိုးဆက်သစ်တွေကြားမှာလည်း ပြန်လည် ထင်ရှားလာခဲ့ပါတယ်။

စာပေ classic တွေကို နှစ်သက်သူ၊ လူသားရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နက်နဲမှုကို စူးစမ်းချင်သူ၊ ဒါမှမဟုတ် ဂျပန် ဝတ္ထုလောကကို စတင် ထိတွေ့ချင်သူတွေအတွက် ဒီစာအုပ်က မဖြစ်မနေ ဖတ်သင့်တဲ့ ရွေးချယ်မှု တစ်ခုပါ။ စာမျက်နှာ မများပေမယ့်၊ ဖတ်ပြီးတဲ့အခါ ရင်ထဲမှာ ကြာရှည် ကျန်ရစ်စေတဲ့ စာအုပ်မျိုး ဖြစ်ပါတယ်။