ဂျပန်ရဲ့ အမြင့်ဆုံး စာပေဆု Akutagawa Prize ကို ၂၀၁၆ မှာ ရခဲ့ပြီး ဂျပန်မှာ အုပ်ရေ ခြောက်သိန်းငါးသောင်းကျော် ရောင်းချကာ ဘာသာစကား ၃၀ ကျော်နဲ့ ထုတ်ဝေခဲ့တဲ့ Sayaka Murata ရဲ့ Convenience Store Woman ဟာ စာမျက်နှာ နှစ်ရာအောက်သာ ရှိတဲ့ ဝတ္ထုတိုလေးပါ။ စာရေးသူကိုယ်တိုင် ကုန်စုံဆိုင်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ပိုင်း အလုပ်လုပ်ရင်း ရေးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
Keiko Furukura ဟာ သုံးဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်ရှိပြီး ကောလိပ်ကျောင်းသူဘဝကတည်းက ၁၈ နှစ်လုံးလုံး Tokyo က Smile Mart ကုန်စုံဆိုင်မှာ အချိန်ပိုင်း ဝန်ထမ်းအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ငယ်ငယ်ကတည်းက တခြားလူတွေနဲ့ မတူတဲ့ တွေးခေါ်ပုံ ရှိလို့ မိသားစုက စိုးရိမ်ခဲ့ကြပြီး Keiko ကိုယ်တိုင်လည်း “ပုံမှန်လူ” လို ဘယ်လို နေရမလဲ မသိခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ကုန်စုံဆိုင်ရဲ့ ဝန်ထမ်းလက်စွဲ၊ အတိအကျ သတ်မှတ်ထားတဲ့ နှုတ်ဆက်စကား၊ စည်းကမ်းတွေထဲမှာ သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် ပုံမှန်လူသား ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ ခံစားရပါတယ်။
ပြဿနာက သူမရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ပါ — သူငယ်ချင်းတွေ၊ ညီမ၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက “ဘာကြောင့် လက်မထပ်သေးတာလဲ”၊ “ဘာကြောင့် တကယ့်အလုပ် မလုပ်တာလဲ” လို့ အမြဲ မေးကြပြီး သူမကို ပြင်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားကြပါတယ်။ လူ့အဖွဲ့အစည်းကို ဝေဖန်တတ်တဲ့ ဝန်ထမ်းသစ် ယောက်ျား Shiraha ဆိုင်ကို ရောက်လာတဲ့အခါ Keiko ဟာ လူတွေရဲ့ မေးခွန်းတွေကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ ထူးဆန်းတဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခု ချမှတ်လိုက်ပြီး အဲဒါက သူမရဲ့ ဘဝကို မမျှော်လင့်ဘဲ ပြောင်းလဲစေပါတယ်။
Murata ရဲ့ စာရေးဟန်ဟာ Keiko ရဲ့ အေးစက်ပြီး တိုက်ရိုက်ကျတဲ့ အမြင်ကနေ ရေးထားလို့ ရယ်စရာလည်း ကောင်းပြီး ကြောက်စရာလည်း ကောင်းပါတယ်။ “ပုံမှန်” ဆိုတာ ဘယ်သူ သတ်မှတ်လဲ၊ မတူတဲ့သူတွေကို လူ့အဖွဲ့အစည်းက ဘာကြောင့် ပြုပြင်ချင်လဲ ဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွေကို ဖတ်သူကိုယ်တိုင် ပြန်စဉ်းစားရပါတယ်။ Ginny Tapley Takemori ရဲ့ English ဘာသာပြန်က ချောမွေ့ပါတယ်။
The Metamorphosis၊ The Stranger လို လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အပြင်ဘက်က လူအကြောင်း စာအုပ်တွေ ကြိုက်သူ၊ ဂျပန်စာပေ ဝါသနာရှင်၊ “မင်း ဘာကြောင့် တခြားသူတွေလို မနေတာလဲ” လို့ အမေးခံရဖူးသူတိုင်းအတွက် ဒီစာအုပ်က သင့်တော်ပါတယ်။
Junction City စတုတ္ထထပ် · 09 698 706 533
နေ့စဉ် နံနက် ၉:၀၀ – ည ၇:၀၀