The Red Badge of Courage

၁၈၉၅ ခုနှစ်မှာ ထုတ်ဝေခဲ့တဲ့ The Red Badge of Courage ဟာ အမေရိကန်ပြည်တွင်းစစ်အကြောင်း ရေးထားတဲ့ ဝတ္ထုတွေထဲမှာ အကျော်ကြားဆုံးဖြစ်ပြီး ခေတ်သစ် စစ်ဝတ္ထုတွေရဲ့ ရှေ့ပြေးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပါတယ်။ အံ့ဩစရာကောင်းတာက စာရေးသူ Stephen Crane ဟာ စစ်ပြီးမှ မွေးဖွားခဲ့သူဖြစ်ပြီး ဒီစာအုပ်ကို ရေးချိန်မှာ စစ်မြေပြင်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးတဲ့ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် လူငယ်လေးသာ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။

ဇာတ်လိုက် Henry Fleming ဟာ စစ်ပွဲရဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေကို စိတ်ကူးယဉ်ပြီး မိခင်ရဲ့ တားမြစ်မှုကို မနာခံဘဲ ပြည်ထောင်စုတပ်ထဲ ဝင်ခဲ့တဲ့ လယ်သမားသားလေးပါ။ စာအုပ်ထဲမှာတော့ သူ့ကို နာမည်ထက် “လူငယ်” လို့ပဲ အများဆုံး ခေါ်ထားပါတယ်။ စခန်းချပြီး စောင့်ရတဲ့ ရက်ရှည်တွေအတွင်း သူ့ခေါင်းထဲမှာ မေးခွန်းတစ်ခုပဲ လှည့်ပတ်နေပါတယ် — တကယ့်တိုက်ပွဲ ရောက်လာတဲ့အခါ ငါ ရပ်ခံနိုင်မလား၊ ထွက်ပြေးမိမလား ဆိုတာပါ။

ပထမဆုံး တိုက်ပွဲမှာ Henry ဟာ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးမိပါတယ်။ တောထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း လှည့်လည်ရင်း ဒဏ်ရာရ စစ်သားတွေရဲ့ တန်းကြီးနဲ့ ဆုံတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ သွေးစွန်းဒဏ်ရာတွေကို သတ္တိရဲ့ “အနီရောင် တံဆိပ်” အဖြစ် မြင်ပြီး မနာလိုစိတ်တောင် ဖြစ်မိပါတယ်။ ရှက်စိတ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဆင်ခြေပေးတဲ့စိတ်နဲ့ တပ်ရင်းဆီ ပြန်သွားရဲ့လား ဆိုတဲ့ စိတ်တိုက်ပွဲက အပြင်က တိုက်ပွဲထက် ပိုပြင်းထန်ပါတယ်။

Crane ဟာ ဗိုလ်ချုပ်တွေရဲ့ ဗျူဟာ၊ စစ်ပွဲရဲ့ နိုင်ငံရေးတွေကို လုံးဝမရေးဘဲ သာမန်စစ်သားတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးထဲက မီးခိုး၊ ဆူညံသံ၊ ရှုပ်ထွေးမှုတွေကိုသာ ပန်းချီဆွဲသလို အရောင်တွေနဲ့ ရေးပြထားပါတယ်။ စစ်ကို ချီးမွမ်းတာလည်း မဟုတ်၊ ရှုတ်ချတာလည်း မဟုတ်ဘဲ လူ့စိတ်ကိုသာ စူးစမ်းထားတာပါ။ ၁၉ ရာစု English နဲ့ စစ်သားတွေရဲ့ ဒေသိယစကား ပါလို့ အစပိုင်းမှာ နည်းနည်း အားစိုက်ဖတ်ရနိုင်ပြီး စစ်မြေပြင် သေဆုံးမှု မြင်ကွင်းတွေ ပါဝင်ပါတယ်။

All Quiet on the Western Front၊ The Things They Carried နဲ့ For Whom the Bell Tolls လို စစ်ကို လူသားဆန်ဆန် ရေးထားတဲ့ ဝတ္ထုတွေ ကြိုက်သူ၊ အမေရိကန် ဂန္ထဝင်စာပေကို လေ့လာနေသူ၊ သတ္တိနဲ့ အကြောက်တရားအကြောင်း ရိုးရိုးသားသား တွေးချင်သူဆိုရင် သင့်အတွက် ဒီစာအုပ်ပါးလေးက မျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီး ပိုပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်။