Schoolgirl

No Longer Human နဲ့ The Setting Sun ကို ရေးခဲ့တဲ့ Osamu Dazai ဟာ ၂၀ ရာစု ဂျပန်စာပေရဲ့ အထင်ရှားဆုံး စာရေးဆရာတွေထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး Bungo Stray Dogs ကြောင့် ဒီနေ့ခေတ် လူငယ်တွေလည်း သူ့နာမည်ကို ရင်းနှီးကြပါတယ်။ ၁၉၃၉ မှာ ထုတ်ဝေခဲ့တဲ့ Schoolgirl (ဂျပန်အမည် Joseito) ဟာ သူ့ကို စာပေလောကမှာ နေရာတစ်ခု ရစေခဲ့တဲ့ ဝတ္ထုတိုရှည်ဖြစ်ပြီး Allison Markin Powell ရဲ့ အင်္ဂလိပ်ဘာသာပြန်ကို One Peace Books က ထုတ်ဝေထားပါတယ်။ စာမျက်နှာ တစ်ရာတောင် မပြည့်တဲ့ စာအုပ်ပါးလေးပါ။

ဇာတ်လမ်းမှာ ဇာတ်ကွက်လို့ ပြောစရာ မရှိသလောက်ပါ။ စစ်မတိုင်ခင် တိုကျိုက နာမည်မဖော်ပြထားတဲ့ ဆယ်ကျော်သက် ကျောင်းသူလေးတစ်ယောက် မနက် မျက်လုံးဖွင့်ချိန်ကနေ ည အိပ်ရာဝင်ချိန်အထိ တစ်နေ့တာကို သူမရဲ့ အတွင်းစိတ်အသံနဲ့ ပြောပြသွားတာပါ။ အဖေ ဆုံးသွားပြီးနောက် အမေနဲ့ နှစ်ယောက်တည်း နေရတဲ့ သူမဟာ ရထားစီး၊ ကျောင်းတက်၊ အိမ်ပြန်၊ ဧည့်သည်တွေကို ထမင်းချက်ကျွေး၊ အဝတ်လျှော်ပါတယ်။ အဲဒီ သာမန်အလုပ်တွေကြားမှာ သူမရဲ့ စိတ်ကတော့ တစ်မိနစ်မှာ ပျော်လိုက်၊ နောက်တစ်မိနစ်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ရွံလိုက်နဲ့ လှိုင်းလို တက်လိုက်ကျလိုက်ပါ။

သူမဟာ လူကြီးတွေရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုကို မုန်းပေမယ့် ကိုယ်တိုင်လည်း ဧည့်သည်ရှေ့မှာ ဟန်ဆောင်ပြုံးနေမိတာကို သတိထားမိပါတယ်။ လှချင်တယ်၊ ထူးခြားချင်တယ်၊ တစ်ချိန်တည်းမှာ အဲဒီလို လိုချင်မိတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အထင်သေးတယ်။ ကလေးလည်း မဟုတ်တော့၊ လူကြီးလည်း မဖြစ်သေးတဲ့ ကြားကာလရဲ့ မတည်ငြိမ်မှုကို Dazai က အသက်သုံးဆယ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ယောက် ဖြစ်ပါလျက် အံ့ဩစရာကောင်းအောင် အမှန်အတိုင်း ဖမ်းယူနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ နှစ်ပေါင်း ရှစ်ဆယ်ကျော်ခဲ့ပေမယ့် ဒီနေ့ခေတ် ဆယ်ကျော်သက်တစ်ယောက်ရဲ့ ဒိုင်ယာရီလို ဖတ်ရတာက ဒီစာအုပ်ရဲ့ မှော်ပါ။

စာရေးဟန်က အတွေးတစ်ခုကနေ တစ်ခု ခုန်ကူးသွားတဲ့ stream of consciousness ပုံစံဖြစ်လို့ ဇာတ်ကွက်အရှိန်ကို လိုချင်သူအတွက်တော့ “ဘာမှ မဖြစ်ဘူး” လို့ ထင်ရနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် Dazai ရဲ့ တခြားလက်ရာတွေလောက် မမှောင်ဘဲ ဟာသနဲ့ နူးညံ့မှု ပါတာကြောင့် သူ့ကို စတင်ဖတ်ဖို့ အကောင်းဆုံး ဝင်ပေါက်လို့ လူအများက ညွှန်းကြပါတယ်။ ဝမ်းနည်းအားငယ်မှုနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်တဲ့ အတွေးတွေ ပါပေမယ့် ပြင်းထန်တဲ့ အကြောင်းအရာတော့ မပါဝင်ပါဘူး။

The Catcher in the Rye ရဲ့ Holden လို ဆယ်ကျော်သက် အသံကို ကြိုက်သူ၊ Banana Yoshimoto ရဲ့ Kitchen လို တိုတိုနဲ့ ရင်ထဲကျန်တဲ့ ဂျပန်စာပေ နှစ်သက်သူ၊ No Longer Human ကို ဖတ်ချင်ပေမယ့် လေးလံမှာ စိုးရိမ်နေတဲ့ သင့်အတွက် Schoolgirl က နေ့တစ်ဝက်နဲ့ ဖတ်ပြီးနိုင်တဲ့ အစပျိုးကောင်းပါ။ ကော်ဖီတစ်ခွက်နဲ့ တစ်ထိုင်တည်း ဖတ်ပြီး ကိုယ့်ရဲ့ ဆယ့်ခြောက်နှစ်သမီး၊ ဆယ့်ခြောက်နှစ်သား အရွယ်ကို ပြန်သတိရကြည့်ပါ။